Burnout

Burnout, het werkgerelateerde fenomeen van het niet meer kunnen (wel willen!) gaan werken omdat mensen zich "leeg" gebrand voelen, neemt jaar na jaar toe. Zolang velen burnout blijven zien als vooral een individueel, mentaal probleem van het "opgebrande individu", dat dan maar moet leren anders in de wereld te staan, zullen de (al jaren) dramatische cijfers enkel blijven toenemen. Waarom? Omdat zo'n een individuele zienswijze het heel makkelijk maakt om organisatieculturen, leiderschap en het maatschappelijke "opbrandende" systeem buiten schot te laten. M.a.w., werelden die mensen (laten) opbranden worden gemaakt door wat mensen met elkaar doen (of beter: elkaar aandoen). Op plekken waar mensen zich verbonden en gewaardeerd voelen, brandt men niet (op) maar vindt men levensenergie met én door elkaar! Burnoutpreventie krijgt dan een geheel andere betekenis en invulling. Zoals Rorty in 1979 (p. 394) al zei, werken we best aan "mensenplekken" die uitblinken in: "more humane, enlightening, and respectful" (Rorty, 1979, p. 394).